Home » Gedichten » De Dood

De Dood....een macabere grap?

De Dood.... ja, als de dood ben ik er voor! Nee, serieus. Ik moet er niet aan denken. Ik hoop op het paradijs, maar in hoop ligt ook gelijk de angst gevangen dat het in het geheel niet bestaat. Je hoopt het immers. Het paradijs dat zou dus fijn zijn, of een hemel zo u wilt. De hel, ja dat zal vast afschuwelijk zijn. Alhoewel mijn afspiegeling van een hel heel anders is, dan hij in de regel wordt voorgeschoteld. De hel is volgens mij een soort van zelfveroordeling. Een grotere gruwel is er volgens mij gewoonweg niet. Dat vuur gaat vast wel wennen, daar ben ik niet zo bang voor.  Wat als er nu eens helemaal niets zou zijn als je dood bent. Over en uit! Alles voor niets geweest en gedaan. Dat vind ik nu echt het aller beroerdste wat me zou kunnen gebeuren. Het ironische is dat je dat dus nooit te weten komt, want het is immers voorbij. Een geruststelling? Nee, niet echt. Niet voor mij. Ik vind dat doodeenvoudig onverteerbaar. Je kunt niet eens je beklag meer doen. Als dat zo is dan is dit horror van de bovenste plank en heel link uitgedacht! Enfin, dood schijnt bij het leven te horen. Ironisch, wrang en een gemene sarcastische grap. Als ik toch eens wist van wie.....Leest u mijn wrange en ietwat macabere gedachten over de dood maar eens. Ik schrijf de dood nu maar eens met kleine letters. Meer is hij me niet waard! (minder wel)

 

Als Dood de ware zou zijn

 

zou ik blij zijn in verrukking
als het duister aan kwam rollen
zonder enige scrupules
warm liefkozend met hem dollen?

als Dood de ware zou zijn...

zie ik ziekte in zijn charme
dans ik met die dunne Hein
zou ik onheil warm omarmen
koester ik dan elke pijn?

als Dood de ware zou zijn...

maar ik slaap niet op een kussen
met een koud verpakt skelet
moet ik onrust leren sussen
als schrik mij weer ontzet

maar wat toch

als Dood de ware zou zijn

 


Zonder vork en mes

Ze zijn mijn kussen hier vergeten
het is kil en hard
en die ondraaglijke stilte
niets zegt er wat
Waarom geen warme deken?
Ik lig hier maar
en niets te doen te hebben
dat voelt raar

Ik kan me niet bewegen
veel plek is er niet
er is geeneens een lichtje
dat mijn leed beziet
Zo is de hel dus
dit is dus de dood
de frustratie en onmacht
is vele malen groot

Ik hoor enkel maar het kraken
van de maden op mijn lijf
ze vreten van mijn jasje
inmiddels koud en stijf
Hun tafel staat gedekt
het mijne dat blijft leeg
Niet dat ik nog iets
om eten geef

Voor mij is het gedaan
ik lig hier weggezakt
en die godvergeten rust
heb ik nu wel gehad
doch toen ik ging zingen
klonk heel boos een stem
“Wil jij je mond wel houden
als ik aan het eten ben?”

 


Doen alsof ( oké, zwarte humor…soms even lekker  )

Toen het graf zich gesloten had
kwam eerlijk naderbij
opluchting alom
Het was zwaar te doen alsof
te doen alsof ze net als ieder ander
te doen alsof het bijna niet te zien was
Ja, te doen alsof

Oh, en meer hadden getracht
haar een goed gevoel te geven
over hoe ze was
want tranen,

zelfs van een ander
zijn niet fijn!

Alleen….

Ze had het door
ze voelde het
en soms trapte ze er even in
om later hard geconfronteerd…
Tja,
het was zwaar te doen alsof!

En nu…. was iedereen bevrijd


De dood, de dood is dood

ik heb hem zo gehaat
zo gevreesd, 'k was als de dood
nu is hij overleden
Oh, ik prijs zijn sterven groot
nimmer zal hij komen
Nee, hij haalt mij nooit meer op
Ik heb niet meer te vrezen
wie mij haat, die heeft nu strop
nooit zal ik vergaan
ik word meer dan een miljoen
het leven zij geprezen
mag alles steeds weer overdoen

De dood, de dood is dood

maar de jaren gaan verhalen in
gebarsten spiegelglas
mijn schoonheid dik in tranen
want het is niet wat het was
grote dikke rimpels
diepe kraters, hangend vel
en het wordt alleen maar erger
grote kommer, zware kwel
geen spuit helpt er meer tegen
want de dood is uit het spel
geen verlossing
uit dit jammerlijk geweld

want

de dood, de dood is dood


De Dood

 

Al voor je 
goed en wel geboren
bent is het een feit
je zult nooit blijvend zijn
als een geestzieke grap
vastgeketend aan jouw bestaan

 

dood zweeft voor het leven uit
en er voorbij
dreigt zonder te spreken
en is zonder te zijn
snauwt grimmig zijn komst
steeds dichterbij zonder
dat je hem ziet
en is magisch als het niets
wij weten immers niet...

 

Hij wacht met zijn zeis
de Dood
doch dorst geen graan
en biedt geen brood
als een gluiperd komt hij
stiekem en onverwacht
neemt je bij je laatste adem
en lacht...

 

onze ijdelheid verbied ons 
niet te denken
dat wij er toe doen
misschien wringt hier
dan ook mijn schoen
ben ik slechts een klein
willekeurig schakeltje,
aan de doodskist 
slechts een nageltje

 

heeft de dood
een verborgen pact
met God?
een les in nederigheid,
aanvaard dankbaar
uw gruwelijk lot

 

is het een einddoel
van die zwarte rammelkast?
wreek gerust uw lot
uw verlies staat
toch al vast!

 

Mijn pen druipt
niet van nederigheid
doch ik verbeeld
me niets
mijn lot is ook een feit!

 


 

 

Paniek

 

De dood is overleden
het stond vanochtend in de krant
hij viel van driehoog naar beneden
het is nu chaos in t land

 

de regering is in alle staten
er gaat niemand in t graf
waar moeten we de oudjes laten
we komen nooit meer van ze af

 

de staat zegt onbetaalbaar!
we moeten af van het pensioen
we worden meer dan 1000 jaar
hoe gaan we dit dan doen?

 

nee, we zullen nooit meer sterven
ondanks honger of gebrek
zal het dan mijn pret bederven
maakt het mij uiteindelijk gek

 

De Dood is overleden
ik las het gisteren in de krant
hij viel van driehoog naar beneden
het is nu chaos in het land

 


Als de dood eindigt in een niets

het kriebelt mijn gemoedsrust
in een opzwellend boos kabaal
brengt elk gevoel van harmonie
in totale diskrediet
het leven is banaal!

 

och, wees filantropisch
steeds van goede zin
overstijg al uw verlangens
en slik bittere pillen
zonder klagen dapper in

 

klaag niet uw zwarte dagen
maar draag ze stil
en leer van uw zure
tot gal verworden spijzen
dankbaar voor uw tragisch lot
het zal u onderwijzen

 

werk tot bloedens
slik uw noden
het doet u groeien
maakt u groter
tot uiteindelijk uw lot beslist
na de dood
bent u voorgoed
definitief uitgewist!

 

 


 

Een komen en gaan

 

dan valt het stil
een leven weggegleden
als het ruisen van de wind
dat zich neerlegt in een zwijgen

 

zoals een bloem zich
prachtig opricht
geurt en bloeit
tot uiteindelijk
hij in zijn laatste krachten
zich slap laat hangen
en zijn kopje neer legt

 

heel gewoon geen
vogel zal er anders zingen
dagen glijden steeds voorbij
altijd een komen en gaan
dat verandert niets
al voelt dat niet zo voor mij

 

het zal slijten dat weet ik wel
het brand van binnen
tot het smeulend langzaam dooft
een afscheid komt altijd te snel