Home » Gedichten » uiterlijk (vertoon)

Het uiterlijk met zijn innerlijke frustraties

Hoeveel tijd (jawel daar heb je hem weer...) houden wij ons bezig met hoe we eruit zien? We willen goed voor de dag komen. Wat nu als je geboren bent met een afwijking in je gezicht. Dat is mij dus overkomen en daar moet je een weg in zien te vinden. Geloof me dat valt niet mee. Ik zal daar hier niet te veel over uitweiden, dat doet het boek straks wel, waar ik nu mee bezig ben. Het ideale beeld wat ons op het netvlies wordt gebrand door middel van reclames en tijdschriften. Gladde smetteloze huid en prachtige kapsels waar elk krulletje precies de goede kant opgaat. Symmetrie van het gezicht schijnt een sleutelwoord te zijn. Onderzoeken hebben uitgewezen dat wij daar onze voorkeur voor hebben. Het zal allemaal wel. We moeten het uiteindelijk doen met wat we hebben. Wat heeft het voor zin om te strijden voor een maatje 34 als dat er gewoon niet in zit? Ik zal nooit miss universe worden. Als ik me daar op zou focussen zou ik gillend gek worden. Ik hoor u al roepen....de gulden middenweg. Kunt u mij vertellen waar deze ligt? Ligt deze openbaar of heeft ieder zo zijn eigen gulden middenweg. Hoe vind je die dan? Of is het een eeuwige zoektocht waar de weg ook nog vaak wisselt van plek. Hoe het ook zij, we zijn er allemaal mee bezig. Ikzelf niet uitgezonderd. Ik kijk echt wel naar kleding welke mijn kwabben verhult, mijn buikje doet verdwijnen en niet de ribbeltjes van mijn benen laat zien. Ik smeer me wezenloos met dure crème om mijn huid maar zo glad en zacht mogelijk te krijgen. Heel eerlijk, na zoveel jaren gebruik is het resultaat beslist treurig te noemen.  Toch schijn ik het nog steeds nodig te hebben om mezelf happy te voelen. Misschien ben ik daar vrouw voor? Zal ik daar maar even de schuld op gooien? Kasten met kleding, lades vol met schoonheidsmiddeltjes , make-up tot aan camouflage en dan natuurlijk nog de gevreesde spiegel en weegschaal. Zucht, het leven zit vol uitdagingen. Ik neem u graag even mee in mijn worstelingen en hersenspinsels rond het uiterlijk

 

 


De spiegel wilde niet meer

 

Hij gaf slechts
dat wat zij zagen
men keek alleen
naar wat hen bezig hield

 

te klein. te groot
te wilde haren
of veruit prachtig
hun blik was eenzijdig bezield

 

toen er weer eens een kwam staren
ging hij ver voorbij zijn recht
hij greep de kijker bij de haren
heeft hem in zijn wand gezet

 

schouwend voorbij de aardse noden
meer dan enkel plaatjespracht
liet hij ze kijken in de ogen
tot aan hun eigen zielenkracht

 

zo liet de spiegel hen dit weten
gaf ze dat wat nodig was
ze moesten verder zelf maar weten
hij was het nu inmiddels zat

 


Meesterwerk

 

De waarde van dit meesterwerk
ontluikt nu pas voor mijn oog
geschilderd in mijn spiegelglas
waar eerst mijn blik afboog

 

Waar Vincent was begonnen
kwam Picasso voor de rest
nooit eerder een portret
zo vreemd uiteen gezet

 

en wie het kan bekoren
dat ligt maar aan de smaak
Ik bleek hier uitverkoren
uniek in soort en opmaak

 


 

Verloochening (de spiegel verteld...)

 

Lief mij…
Uw door destructieve spot gedreven zelfbeeld
walgt onder het aanzien van mijn verschijning
Uw haastige tred voorbij mijn
aan de wand verheven begroeting
zou de uwe moeten zijn

 

maar gij ijdele verminkt uzelf
door mij niet als de uwe te aanschouwen
Lief mij gelijk uzelf
of is dat nu juist hetgeen u niet kunt onderbouwen?
dat wat het hart u steeds verteld
is hetgeen u mee moet sjouwen

 


Clownsmasker

 

Ja, u heeft het goed gezien
Nee, niet alles is “normaal”
kijk gerust nog even langer
zo heeft u straks een mooi verhaal

 

Ik ben ijzersterk als onkruid
Dat is nu net wel even pech
voor een ieder die het stuit
want dat krijg je heel slecht weg

 

Doorgaans ben ik heel gelukkig
of u moet mij hebben aangestaard
dan wordt ik wel eens even nukkig
maar heb daarvoor nog iets bewaard

 

Het is zo’n grote mooie rode
je zet hem op en voelt je blij
hij raakt nimmer uit de mode
het schoonheidsmaskertje van mij

 


Spiegelbeeld

 

Vervlogen tijden in detail
uitgelijnd in verwrongen zeer
als in een mooie Bonsai
waardeer ik je toch meer en meer

 

Kenmerkend anders ter aarde gekomen
werd alles in het werk gesteld
menig arts het mes ter hand genomen
mijn uiterlijk lijdzaam gekweld

 

De echo van mijn angst klonk in de gangen
en versmolt met geur van ethergas
witte muren met olifanten en fazanten
alsof het dan niet eng meer was

 

Gehoond, bespot en nagegaapt
slechts hersenloze lariekoek
wat zwervend in je ziel rondwaard
grimmig dreigend als een vloek

 

Maar tijd heelt alle wonden
angst en wrok is ingehaald
mijn hart is bitterzoet verbonden
littekens zijn reeds vervaagd

 

Trots kijk ik in bezielde ogen
doorleefd, gegroeid en langzaamaan
waar de binnenkant zich mocht verpozen
mag de buitenkant nu ook bestaan